WOJNA ZAKONU KRZYŻACKIEGO Z LITWĄ I POLSKĄ

calling cards Wytworzona na skutek tego sytuacja zmuszała krzyżaków, zaangażowanych podówczas w sprawy bałtyckie, do wyboru odcinka, który miał się stać terenem ich przeciwuderzenia. Przeważały interesy kontynentalne. Chociaż więc wojna Zakonu z Litwą (1401—1403) nie przyniosła żadnej ze stron decydującego sukcesu, uzyskanie od Zygmunta^ Luksemburskiego wzastaw Nowej Marchii wzmocniło pozycję państwa zakonnego na zachodzie i wpłyńęłb\"na~~nieustępliwość wielkiego mistrza Ulryka von Jungingen. Ale i strona przeciwna nie była skłonna tym razem do szukania kompromisu. Na opanowanej przez Zakon Żmudzi doszło więc do powstania miejscowej ludności, latem zaś 1409 r. rozgorzała wojna powszechna krzyżaków z Polską i Litwą. Pierwsze jej miesiące przyniosły sukcesy Zakonowi. Niezrażeni tym jego przeciwnicy prowadzili systematycznie przygotowania i opracowali plan kampanii letniej 1410 r. Zaskoczył on całkowicie krzyżaków, którzy nie spodziewali się uderzenia skierowanego bezpośrednio na Malbork. Próba zatrzymania armii polsko-litewskiej na błoniach grunwaldzkich (15 VII 1410) zakończyła się pogromem nieprzy-zwyczajonych dotąd do porażek wojsk krzyżackich. Wrażenie klęski krzyżackiej było w całej Europie olbrzymie. Zwycięzcy nie potrafili jednak wykorzystać swego sukcesu. Pozwolili stronie przeciwnej otrząsnąć się z otępienia wywołanego pogromem i zorganizować skuteczny opór. W rezultacie kampania zaczęła się przeciągać, co zmusiło w końcu zwycięzców do zawarcia pc^ojujw^Tprjaniu (l II 1411). Uznając dotychczasowe granice państwa zakonnego, traktat toruński marnował owoce zwycięstwa grunwaldzkiego. Nic więc dziwnego, że spotkał się w Polsce z powszechnym oburzeniem i był tam przez wszystkich uważany nie za pokój, lecz za rozejm. phone cards