SPRAWA RUSI HALICKIEJ

Pokój kaliski jest przez niektórych historyków oceniany, jako przejaw daleko idącej ustępliwości Kazimierza w stosunkach z krzyżakami i jako oznaka jego polityki kapitulanckiej w stosunku do kresów zachodnich tzn. Śląska i Pomorza Zachodniego. Wytłumaczeniem takiego postępowania z jego strony były jednak możliwości ekspansji, jakie około r. 1340 otworzyły się przed Polską na Rusi Halickiej. Widoki stosunkowo łatwego opanowania tego bogatego kraju i możność kontrolowania dzięki temu szlaków handlowych prowadzących na Wschód stanowiły wielką atrakcję zarówno dla możnych, jak mieszczaństwa małopolskiego. Warunkiem wszelako powodzenia ekspansji Polski na tym terenie było zagwarantowanie państwu piastowskiemu pokoju od zachodu i północy, nawet kosztem chwilowych, jak przypuszczano, wyrzeczeń. Ten wzgląd zadecydował bez wątpienia o ostatecznej rezygnacji Kazimierza ze Śląska w r. 1339, on też później oddziałał na przyspieszenie zawarcia pokoju kaliskiego. Polityka ruska skądinąd pociągnęła za sobą zacieśnienie stosunków polsko-węgierskich. Miały one zapewnić zarówno poparcie dla Kazimierza w jego skomplikowanych stosunkach z Luksemburgami i Zakonem, jak pomoc w poczynaniach ruskich. Dla tym silniejszego zainteresowania Andegawenów swymi planami, Kazimierz zawarł z nimi układ sukcesyjny, w ktorynf\"oSiecywał — w razie braku męskiego potomka — przekazać koronę^jiolęką. zaprzyjaźnionej dynastii węgierskiej (1339). Pozyskana w ten sposób życzliwość południowego sąsiada pozwoliła mu przesunąć granice swych posiadłości daleko na wschód i zbliżyć sią do portów Morza Czarnego.